|
Jeżeli zobaczysz, Drogi Czytelniku, że pies za mijanym ogrodzeniem przywiązany jest do czegoś, co dopiero po wysileniu wyobraźni przypomina budę oraz że łańcuch wpija się zwierzęciu w skórę, to co zrobisz? A jeżeli twój sąsiad miałby zwyczaj zatruwać koty błąkające się, w zasięgu jego sfrustrowanej postaci? Zwróciłbyś mu uwagę? A jeśli czyn lub jego zaniechanie nie byłoby tak ewidentnie rażące? Na przykład wiedziałbyś, że znajomy nigdy nie spuszcza psa z łańcucha albo karmi go okazyjnie, zareagowałbyś?
Konformista nie ma w zwyczaju zwracać komuś uwagi, nawet jeśli cierpi istota, która sama obronić się nie może. Priorytetem jest utrzymanie poprawnych stosunków z otoczeniem, zwłaszcza z sąsiadami. Koleżanka z towarzystwa (sic!) prosiła mnie kiedyś o interwencję. Nie śmiała zwrócić uwagi sąsiadom, którzy trzymali psa w czymś na kształt skrzynki. Bo z sąsiadami lepiej nie zadzierać. Za dużo o nas wiedzą. Orientują się, o której wracasz do domu. Do ich uszu docierają twoje rodzinne awantury. Ciekawe jak długo można udawać, że nic się nie widzi? Aż sąsiad zamiast kotem, zacznie tłuc żoną o ścianę? To pewnie dlatego w jednej z tutejszych wiosek, skatowany pies wył cztery godziny, zanim ktoś wezwał policję. Jego rozpaczliwe jęki niosły się wśród okolicznych domostw. Być może nastąpiło tzw. rozproszenie odpowiedzialności. Wraz ze wzrostem liczby świadków wydarzenia, zmniejsza się poczucie odpowiedzialności za rozwój wypadków. Brzmi znajomo?
Nie musiałam należeć do żadnej organizacji, aby zwracać uwagę, gdy ktoś krzywdził słabszych. Nie zamierzam też nikogo pouczać. I bynajmniej nie chodziło mi o to, żeby ludzie zwracali się do mnie na ulicy, bo jakiemuś zwierzęciu dzieje się krzywda. To tak samo moja jak i twoja sprawa. Drogi Czytelniku. Kwestia twojej wrażliwości i elementarnych zasad moralnych. Aha - zapomniałabym o odrobinie odwagi.
Beata Maciejewska
|
